Geen walnoten oogst gehad in 2016

Omdat ik vorig jaar geen tijd had om blogjes te schrijven, komen er geregeld onderwerpen naar boven van vorig jaar.

Ieder jaar heb ik een mooie oogst van walnoten gehad, alleen vorig jaar was het compleet misgegaan. Volgens buren en dorpsbewoners kwam dat nog door de hagelstorm dat de basten zijn beschadigd en vocht hebben toegelaten in de noot zelf. Er viel genoeg aan noten, maar ze waren bijna allemaal zwart en verrot van binnen. Nog nooit gehad. Ik mis ze wel merk ik nu, dus dit jaar maar af en toe een zakje gepelde kopen ter compensatie.

De walnoten vallen weer

Ja ja, ze vallen weer. Met harde klikken op het dak of op mijn plaats. Dan rollen ze nog wat verder. Veel hebben een natte bruine bolster en uit ervaring weet ik dat je die bruinigheid niet zo snel van je vingers krijgt. Niet voor niets wordt het als haarverf gebruikt of als zonnebruin. Al is het experiment van mijn dochter mislukt bij het laatste helaas. De groene bolsters heeft ze laten trekken in olijfolie, maar echt geen bruin velletje daarna. Het was natuurlijk wel het proberen waard, want wie wil nu al die chemische zooi op haar/zijn lijf vraag je je af. Ik blijf al jaren uit de zon en blijf gewoon melkwit ;-) Die leeftijd ben ik voorbij om te bakken om vervolgens te verbranden en na 2 weken later na het vervellen weer spierwit te zijn. Het is voortaan weer in de mode om juist uit de zon te blijven omdat het gezonder is.

Ik heb altijd genoeg noten per jaar voor dit huishouden, dus dit jaar raap ik eerst de schone maar op. Mocht het tegenvallen dan komen alsnog die bruine aan bod.
Ik laat ze altijd op een doek drogen op een radiator in de kamer. Zodra ze droog zijn, gaan ze in een kartonnen doosje van de mandarijnen. Er is genoeg van te maken, maar ik hou het gewoon op kraken tussen mijn vingers en lekker oppeuzelen. Een paar jaar geleden was de schil te dik en moest er de notenkraker aan te pas komen. Een enkele keer verzamel ik 5 van die tussenschotjes om er een thee van te drinken over de hele dag verspreid. Schijnt goed voor het hart te zijn. De schillen zelf gooi ik weer bij de boom terug. De muisjes, vogels en eekhoorntjes halen daar nog kleine stukjes tussenuit die 'vergeten' zijn. Binnen een jaar is er niets meer van te zien en is alles weer verdwenen van al die schillen. Mooie kringloop ook. Schillen terug naar de boom.

Maar dus is het weer rapen geblazen. Ettelijke keren bukken, mooie beweging weer toch. Hoef er niet eens sportgeld voor te betalen :-)

Kleine walnotenoogst 2012

Vorige week met die harde storm hoorde ik de noten uit de walnoot kletteren. Tussen de windstoten heen, raapte ik ze snel op. Voor 1 dag had ik er best veel. Die laat ik dan bij de radiator goed drogen want ze schimmelen anders erg snel.

De totale oogst viel echter wel tegen, al raap ik er momenteel iedere dag nog wel een handjevol. Vannacht zijn er ook veel gevallen met die harde regen. Vorig jaar was het nog minder dan nu, een vergiet maar. Het jaar daarvoor echter had ik meer dan ooit, wel drie grote emmers vol. Het blijkt dat de oogst dit jaar zo tegenvalt omdat het nog vroor toen de sapstroom al op gang was gekomen in het voorjaar.

Mijn dochter deed zich te goed aan de groene bolsters die ze in een grote glazen heeft gedaan met olijfolie. Dat moet in het zonlicht nu drie maanden trekken. De olijfolie zou dan geschikt zijn voor zelfbruiner. Het is nog maar een experiment, dus we wachten af ... Met kerst moet het bruine spulletje goed zijn. De houten schilletjes wil ze nu ook van me om te koken voor de bruine vloeistof.

De tussenschotjes in de walnoten zelf zijn goed voor hart en vaten om daar thee van te trekken. Zo'n 5 tussenschotjes per keer laten trekken en daar dan in de loop van de dag 2 tot 3 kopjes thee van drinken. Het schijnt ook goed te zijn om de bloedstroom in de kleine vaatjes goed te doen verlopen (gelezen in diverse boeken). Dus goed voor koude handen en voeten.

Het vruchtvlees van de walnoot zelf is goede olie en de omega-3 die erin zit. Iedere dag is het nu lekker smikkelen. Het is ook goed voor de hersenen, daarom zit het ook vaak tussen studentenhaver. De helften van een walnoot lijken ook zelf op hersenen.

Ooit las ik ergens op een blog dat je bruine schillen van de noot zou kunnen vermalen tot gruis. Weet alleen niet meer waar dat goed voor is... Ik gooi de schillen zelf altijd weer terug onder de boom zodat de voeding weer terug kan gaan. Na een jaar is er geen schil meer te zien.

Momenteel is er erg veel eekhoorntjesbezoek in de walnoot. Ik zie dan ook veel halve schilletjes her en der liggen. Zo leuk om te zien hoe ze met hun kleine knuistjes zo'n noot oppeuzelen! Ze zitten hier vaak met z'n tweeën. De donkerste is dan het mannetje. Volgend jaar heb ik vast weer net als ieder jaar veel notenboompjes in mijn tuin op de onmogelijkste plaatsen! Helaas moet ik ze wel weghalen. Ik ben nog wel achter in de tuin naar een plek aan het zoeken waar deze wel zou kunnen staan nog zodat mijn moestuin nog genoeg licht krijgt. Het stikt daar momenteel van de hazelnootbomen, maar daar die onder de hazelnoorboorders zit, heb ik daar toch geen oogst van en kunnen er misschien daar een paar van weg. De waterscheuten zijn daarvan weer prima geschikt voor wigwams voor bonen in de moestuin.
Walnoten kennen gelukkig weinig ziektes. Een boom gaat na tien jaar pas noten dragen. Die je koopt bij een tuincentrum na 3 jaar. Er wordt niet voor niets gezegd: Boompje groot, mannetje dood. Van stek naar hoge boom duurt onderhand een half mensenleven. Mijn walnoot staat er nu 40 jaar. Deze heeft mijn moeder nog geplant als natuurlijke parasol naast de plaats en om zo minder insecten daar te hebben. Misschien is het wat minder, maar ik word toch ook echt lek gestoken door de muggen op bepaalde warme bepaalde dagen 's avonds.
----------------
P.s.: Iets heel anders. Weten jullie waar het blog van Veelteveel van Johanna is gebleven, wat de nieuwe naam misschien is en of ze nog wel blogt? Ik las haar blog altijd graag en mis het bij het dagelijkse lezen :-)

Hazelnootboorders

Vorig jaar had ik dagelijks een handjevol hazelnoten geoogst en dat werd een vergiet vol. Wel vreemd zo weinig als je weet dat ik wel 6 grote struiken heb. Wat je niet opraapt overdag, is de volgend dag al weg. De eekhoorntjes maken overuren als de noten vallen en er worden denk ik ook vele mondjes van muizen gevoed. Ik zie tenminste weer regelmatig dat de poezen muizen hebben gevangen en de hond is zelfs nog sneller daarmee. Soms lukt het het me om een muisje nog ongeschonden ergens op een veilig plekje neer te zetten om bij te trekken van de shock, maar meestal lukt dat niet zo. Dat is dan weer minder leuk van volgevreten katten dat ze ondanks een volle maag toch nog op muizenjacht willen.

Dit jaar raapte ik ook volle goed moed dagelijks een handjevol hazelnoten. Ik wilde ze vorige week gaan kraken en roosteren in de oven, maar dat was een kleine utopie. Eerst had ik de bruine blaadjes verwijderd en de mislukte en piepkleine eruit gehaald. Ik hield nog een mooie vergiet vol over om te kraken. In de eerste zat een piepklein nootje en verder was alles hol en houtig, Toen ik op een derde was gekomen, hield ik het voor gezien. Veel tijd met kraken en levert niets op. Misschien dat ik nog twee nootjes zou tegenkomen in dat overige deel. In drie van die houtige vond ik een wormpje en dacht dat is foute boel. Op internet las ik dat dat de hazelnoorboorder zou zijn. Als de noot nog zacht is, wordt er een eitje ingelegd die zich te goed doet aan de noot en zich later eruit boort. Al met al  is het moeilijk biologisch te bestrijden ook want de worm zit gewoon in de noot. Aan de buitenkant is niks te zien.

Ik heb altijd wat moeite met snoeien. Goede takken zo maar eraf zagen of knippen. Ik weet ook wel dat het beter is, maar toch. Nu ik dit weet van de hazelnootboorder, heb ik ietsje minde moeite meer om de struiken ook eens flink te gaan snoeien. Ik heb al een gedeelte van takken geknipt voor de tomatenplanten een steun te geven. Het meer rigoreuze gesnoei, doe ik liever straks in het voorjaar, want ik heb nog genoeg te doen in de tuin en ook in huis.

Dus geen hazelnotenoogst dit jaar. Gelukkig hebben de walnoten daar nooit last van. Soms een jaartje wat minder na een overvloedig jaar, maar verder geen ziektes of ongenode gasten. Die gaan ook zo vallen.

Rauwe cacaobonen

Tegenwoordig zijn de zgh 'raw foods' erg in. Daar horen ook rauwe cacaobonen bij. Ze zijn erg gezond (als  ze tenminste biologisch gecertificeerd zijn) en tevens nog niet bewerkt. Ze smaken wel anders dan een reep chocolade! Wees gewaarschuwd. Ze zijn erg bitter van smaak. Toch vind ik ze persoonlijk niet erg vies, wel apart. In het begin heb ik het idee het laatste restje dras te proeven uit een wijnfles, maar dan gaat de smaak alweer over naar een wat neutralere smaak. Je went er ook aan. Ze ruiken ook wat vreemd. Na wat kauwen, merk je goed dat er veel vezels inzitten.
Ik vind ze wel duur, maar wat is dat tegenwoordig niet. Ik weet nu in ieder geval hoe ze smaken. Heb er netjes een paar per dag gegeten en ben nu aan mijn tweede doosje bezig. Juist op momenten dat er snoepzin opkomt, pak ik zo'n rauwe cacaonoot, dan is de snoepzin daarna ook meteen onderdrukt!

Filmpjes op YouTube over cacao

Op weer naar het volgende onbekende en/of gezonde product wat ik me het laatste jaar heb opgelegd om uit te proberen of weer te herontdekken.

Walnoten

De walnoten vallen weer. Eerst een paar per dag en langzaam loopt het op om ze een paar keer per dag te gaan rapen. Dat is nu. Al zit ik binnen hoor ik ze alweer kletsen op de plaats. Vanmorgen zag ik vanuit mijn bed de eekhoorn door de boom roetsjen. Hij had het er maar druk mee. Alle halve noten gooi ik later op het dak van de schuur voor de eekhoorntjes en de vogels. Door het vallen van de noten, scheuren er ook wel een paar.

Nu worden ze natte walnoten genoemd. Ik vind ze persoonlijk dan niet zo heel lekker. Wel als ze even hebben liggen te drogen. Ik doe dat vaak op een doek op de verwarming. Misschien niet de juiste manier, maar zo vind ik ze het lekkerste. Eveneens de hond! Die lust ook graag een nootje en kraakt ze zelf wel.

Walnoten zijn erg gezond. De noot lijkt op een hersenpannetje, ze zijn o.a. ook goed voor je hersens. Je kunt ze ongeveer ruim een jaar goed houden, daarna krijgen ze een ranzige smaak. Ook het van te voren kraken en een tijd bewaren, doet de smaak niet al te goed vind ik persoonlijk. Belangrijk is om ze droog te bewaren. Kelder is dus niet goed. De zolder is ideaal, maar de muisjes weten ze vaak dan ook te vinden! Toen mijn moeder was overleden en ik haar zolder moest opruimen, vond ik in dozen met papier allerlei muizenholletjes met daarbij de schilletjes van de hazel- en walnoten. Ik moet zeggen, best ergens wel lief omdat te zien, zo'n pluizig holletje van gekauwd papier. Bij mij zal dat niet zo snel gebeuren met kattenspul in huis. Ik bewaar zelf de noten in een kamer boven nadat ze helemaal droog zijn geworden op de cv. Als ik eventueel wat over heb van 2 jaar terug, die niet meer smaken, gooi ik ze in de winter buiten. Na de winter zijn ze dan allemaal weg of liggen er alleen nog maar schillen.

Kortom, weer werk aan de winkel. Iedere morgen doe ik behoorlijk wat bukoefeningen zo en idem 's avonds! Waar walnoten al niet goed voor zijn!

Dag voorraadje hazelnoten!

Mijn voorraadje hazelnoten waar ik de vorige keer over schreef (zie afbeelding), had ik eerst buiten gelegd om te drogen in een platte doos en daarna binnen in een nieuwe droge doos. Buiten werden ze alleen maar natter dus toch maar naar binnengehaald. Iedere dag schudde ik ze een beetje op zodat alle noten beter konden drogen. Door de warme vochtigheid waren ze echter vorige week van de ene op de andere dag met een hoge laag schimmel bedekt. Dag voorraadje! Ik neem geen risico en heb alles nu weggedaan. Voor schimmels ben ik een beetje te overgevoelig is mijn ervaring.
De bomen zijn leeg dacht ik, maar toen ik wat beter keek, bleek er nog één hazelaar vol te hangen met noten, een groter soort denk ik. Ook daar waren er al gevallen. Hier laat het groen ook beter los van de noot. Dus ik ben weer opnieuw begonnen met hazelnootjes rapen. Hopelijk komt dat benauwerige tropische gevoel nu niet meer binnen!

Ook hier en daar begint een walnoot te vallen. Het zal niet lang meer duren dat die met tientallen tegelijk gaan kletteren op mijn stoep. Ik moet nu ook de bolsters dan gaan verzamelen omdat mijn dochter daar iets alternatiefs voor huidverzorging van wil brouwen. Ik ben erg benieuwd!

Hazelnoten rapen

Momenteel beginnen ook de hazelnoten te vallen. Ik heb veel hazelaars in de tuin, eigenlijk teveel. Er zouden er wel een paar weg mogen, maar welke? Ik kan niet kiezen als weegschaal zijnde. Er zijn struiken die natuurlijk veel noten dragen en ook maar weinig tot geen. Maar het kan ook zijn dat de muisjes en eekhoorntjes me gewoon voor zijn. Veel noten zijn namelijk al aangevreten die nu gevallen zijn en leeg gepeuzeld. Ach dat hoort ook zo, de natuurlijke kringloop. Er liggen er genoeg.
De alleroudste hazelaar in de tuin staat er nog steeds van toen ik kind was. Hij draagt nog amper noten, maar om emotionele redenen mag deze blijven staan tot Sint Juttemis. Ik heb er zoveel jeugdherinneringen aan. Ik moest de hazelnootjes altijd gaan rapen en vond dat altijd leuk. Nu iets minder, want mijn dochter is ook de leeftijd ontgroeid omdat nog leuk te vinden, dus beschouw ik het nu maar als oefeningen voor mijn spieren.

Na een hoop te hebben geraapt ging ik vroeger samen met mijn vader dan naar de schuur en werden ze een voor een tussen de bankschroef opengekraakt. Een ideale notenkraker! Dus als je geen notenkraker hebt, neem de bankschroef! Alle noten passen, groot en klein. Alleen altijd wel veel werk voor een paar handjes vol met hazelnoten. Maar dat intensieve werk is wel goed om te beseffen waarom noten in het algemeen prijzig zijn! Voor die prijs van nu zijn ze dus nog goedkoop.
Daarna werden ze even in de oven gelegd zodat ze knapperig werden en die lekkere geur de hele keuken vulde. Vervolgens werden er altijd hazelkoekjes gebakken. Die smaakten natuurlijk super lekker! Met beleid werden deze koekjes opgeknabbeld en niet zomaar in twee happen weggehapt vanwege het besef hoeveel werk erin had gezeten.

Waar de hazelaar ook voor werd gebruikt dat was voor de jonge scheuten aan de voet. Ieder jaar sneed mijn vader er mooie takken af voor de moestuin. Ideaal voor wigwams voor bonen.
Ook werd er een hazelaartak gebruikt om een pintolstokje voor mij van te maken. Ik mocht zelf de schors eraf trekken. Mijn vader maakte er dan een gleufje bovenin zodat het touwtje beter bleef zitten. De meeste kinderen hadden gekochte stokjes en maar een enkeling een zelfgemaakte. Mijn ouders waren consuminderaars van het eerste uur! De appel valt natuurlijk niet ver van de boom. Mijn 'appeltje' heeft het nog niet in zich, maar af en toe zie ik er wat van terug. Zeldzaam echter, maar diep in haar, moet het ergens terug te vinden zijn. Ik had toen zelfs een zeer aparte pintol en niet eentje van zoals iedereen had van hout, die natuurlijk veel sneller stuk ging. Mijn vader had deze zelf gedraaid van wit plastic en onderaan zat de kop van een spijker. Ik moet hem nog ergens hebben, alleen waar is de vraag? Die is tussen het speelgoed van mijn dochter beland; zij vond het maar een raar ding. Zij ging in haar jeugd nooit pintollen en knellen zoals wij vroeger. Zodra de zelfgemaakte pintol ooit weer opduikelt, want ik heb hem bewaard dat is zeker, zal ik deze laten zien. Bovenop werd deze natuurlijk altijd met gekleurd krijt ingekleurd zoals iedereen toen deed. Het effect was altijd mooier met draaien als dat was gedaan. De mijne kon gewoon weer onder de kraan afgespoeld worden.

Ik dacht alleen even te vermelden dat ik hazelnoten uit de tuin had geraapt, een vergiet vol, maar de tekst is ietjes langer geworden ... De noten zijn nog erg licht van kleur en laat ik eerst drogen. Als de schilletjes ervan zelf afvallen, ga ik ze pas kraken. Dit keer niet in het zicht van de hond zoals met de gele wilde pruimen. Maar voor nu eerst dagelijks bukken, rapen en ze laten drogen.

Magere walnotenoogst

Het leek erop dat ik weer veel zou oogsten dit jaar, maar dat viel vies tegen. Toen ik het weblogje schreef, had ik een paar bakken geraapt en dat was alles. Vorig jaar had ik drie volle emmers, het jaar ervoor twee en daarvoor altijd anderhalve emmer. Nu was het maar een halve emmer. Na een rijke oogst is het niet gek dat er ook een mindere komt. Tenslotte na 7 vette jaren, komen ook de 7 magere wordt gezegd. Toch denk ik ook dat het ergens anders aan kan liggen. Een walnoot moet je altijd snoeien in december of januari vanwege de sapstroom. We hebben de laatste jaren een beetje een vreemde temperatuur. Ik heb twee takken gesnoeid in januari omdat deze tegen de daknpannen van de vliering bonkten en ik vreesde dat er pannen af zouden vallen. Ik moest dus wel. Maar de agfezaagde walnoottak begon te stromen en en te stromen... De volgende dag nog steeds en daarna nog... Oei... Ik had de takken een beetje raar gesnoeid. Ik had een meter aan de stam gelaten zodat er weer zijtakken aan konden groeien met de tak naar boven gericht, maar ook in de hoop dat de boom niet zou gaan bloeden zo. Helaas dus wel. Ik denk toch dat dit ermee te maken heeft gehad. Een soort straf van de boom of zo... Er zaten wel weer zijtakjes daar, dus het is wel gelukt wat ik wilde. Een boom heeft daar best van te lijden, vooral de walnoot. Walnoten mogen maar van november t/m januari gesnoeid worden. Ooit zaagde een buurman zomaar een hele grote tak af, ergens in de zomer, zonder overleg in welke maand dat altijd moet gebeuren (hing 30 cm op zijn terrein hoog in de lucht)! Ook toen ging het dat jaar helemaal mis. Gelukkig hoef ik niets meer te snoeien aan de walnoot en word ik volgend jaar weer vast daarvoor beloond... Althans dat hoop ik maar. Gelukkig heb ik nog genoeg voorraad over van vorig jaar. Ik ben de enige hier in huis die walnoten lust. Nou ja, op de hond na dan!